Niek, de grootste supporter van KHC Kampen – Clubliefde

Niek, de grootste supporter van KHC Kampen – Clubliefde

Table of Contents

Mensen die voetbal niks vinden hebben vaak als argument dat het maar een sport is waar 22 mensen achter een bal aan hollen. Wij, voetballiefhebbers, weten wel beter. Het is zo veel meer dan dat. Het is ons bestaan en sommigen van ons kunnen niet zonder.

Waarde

Het is het gespreksonderwerp voor ons als we maandag weer op het werk aan de koffie zitten. Elke week kijken we uit naar de wedstrijd van onze club. We genieten van mooie tribunes, mooie doelpunten en domme blunders. Soms hoort mopperen op de scheidsrechter er ook bij. Kortom, het is het belangrijkste wat we hebben. Nu het amateurvoetbal aan maanden platligt moeten we leven met een zwart gat. Tijdens mijn reis langs voetballend Nederland kom ik de gevolgen hiervan meerdere malen tegen.


Gesprek

Onlangs ontmoette ik Niek. We kwamen toevallig tegelijkertijd aan bij voetbalvereniging KHC. Niek op de fiets met zijn begeleidster en ik in mijn grijze Fiat. Dit klinkt als een zin uit het nummer “Oerend Hard” van de rockgroep Normaal, maar we zitten hier niet in de Achterhoek. We zijn in Kampen bij KHC, wat staat voor Kampen Hercules Combinatie. Gezamenlijk lopen we het toegangshek binnen en Niek kijkt meteen naar het veld waar om de twee weken zijn geliefde elftal zijn wedstrijden speelt.

Iets wat hij nu lange tijd moet missen. Hij vertelt me dat hij elke twee weken wordt opgehaald door Kees om de thuiswedstrijden te aanschouwen. De glinstering in zijn ogen is duidelijk zichtbaar als hij me er over verteld. ‘Dan eten we daarboven een gehaktbal in de rust.’ Met zijn wijsvinger wijst Niek naar de kantine, die zich bovenin de tribune bevindt. De manier waarop hij het zegt, zorgt ervoor dat ik spontaan water in mijn mond krijg.

Gevoel

Niek loopt dan met een sombere blik naar het hek en kijkt uit over het lege veld. ‘Mis je het voetbal Niek?’ vraag ik hem. Hij knikt. ‘Ik wil weer juichen.’ Om zijn woorden kracht bij te zetten doet hij twee armen de lucht in. Wat heb ik met hem te doen. Maandenlang moet hij al zijn voetbal missen. Alleen voor hem al zou ik kruipend naar Den Haag of Zeist willen gaan om te vragen of er weer gevoetbald mag worden. Als Niek weer op het hek leunt vraag ik hem of ik een foto van hem mag maken.

Passie

Een lach op zijn gezicht verraadt het antwoord daarop. ‘Wel jammer dat ik mijn KHC-sjaal niet mee heb’ zegt hij tegen zijn begeleidster. De begeleidster en ik nemen beide een foto van hem terwijl hij over het veld staart waar hij het liefst zijn elf helden aan het werk ziet. Dan komt er een medewerker van KHC naar hem toe lopen. ‘Hé Niek! Wat goed je weer te zien! Kom je boven wat drinken?’ De begeleidster aarzelt, maar Niek is duidelijk van plan op de uitnodiging in te gaan. ‘Zijn er ook gehaktballen?’ vraagt hij. We moeten alle drie lachen. ‘Dat weet ik niet Niek, maar een drankje staat altijd klaar voor je hier’. Ik neem afscheid van mijn nieuwe vriend en vervolg mijn reis.

Afspraak

Later deze zomer, als er weer gevoetbald mag worden, ga ik zeker weer naar KHC om Niek weer te zien. Ik wil er zeker van zijn dat hij weer kan genieten van het voetbal. Uiteraard zullen we samen een gehaktbal eten.

Verder lezen?

Zin in een boek over Clubliefde?

Laat een reactie achter

Your email address will not be published.